Halil YeTGiN’s BloG

Cambridge’e geliÅŸ maceramın baÅŸlangıcı aslında Ekim 2008′de Meb bursunun var oluÅŸundan son gün(Hatta son saatleri) haber olmamla baÅŸladı:).  Bla bla bla…SaÄŸolsun bakanlık biletlerimizi ayarladı. Hani problemler ve sabrımızın taÅŸmadığı anlar da olmadı deÄŸil. Sabah erkenden Ankarada evden çıktım. Sonra taksiye atlayıp otogarın önüne kadar geldim. Doruk kardeÅŸim ailesiyle geldi ve beni ordan aldılar. Ve en çok korktuÄŸumuz ana gelmiÅŸtik. Ayrılık deÄŸil tabiki valizlerin verilen kilo sınırını geçmesi durumu:). Aylin hemen titreyerek geldi ve dedi ki ” tek valiz alıyorlarmış, ve onun da 23 kiloyu geçmemesi gerekiyormuÅŸ”. O andan sonra valizi Check-in’e verene kadar yüz kere kaldırıp indirmiÅŸimdir heralde:D. Neyse ki 28 kilo geldi. Geçen kilo başına 7 euro istediler. Ben ordaki bayana bir “OHaaa” demeyi çok istedim ama…:). Neyse ki kadına öğrenciyim abla yap bir ÅŸeyler bize dedim. O zaman 2 tane giysini sırt çantana atıver dedi. Ben de 3 tanesini çıkarıp ikisini giydim, birini de çantama koydum. Sonra 26kg geldi fakat kabul etti. Hadi getir bakalım dedi:). O andan sonra bir rahatlama geldi üzerime:). Birinci problemi böylece geçmiÅŸtik. Ve ardından o sıcak yolculuk baÅŸlamış oldu. UçaÄŸa bindiÄŸimizde bütün dolaplar doluydu üzerimdekileri çıkaramadan oturdum. Pek rahatsız etmiyordu baÅŸta, fakat uçak kalktıktan sonra feci yanmalar hissettim:). Çıkartmak için oturduÄŸum yerde biraz kıvrandım ama nafile. Neyseki uçak otomatiÄŸe geçti. AyaÄŸa kalktım tam montu çıkartıyorken bir kolumun yaÅŸlı bir bayana çarptığını anladım. Döndüm ve özürlerimi saymaya baÅŸladım. Allah’tan anlayışlıydı. Ama bu kötü bir sonun baÅŸlangıcımıydı acaba? Sonra üzerimdeki montları 3-5 farklı yerlere sıkıştırdıktan sonra yerime oturdum. Öyle rahatlamıştım ki  sanki üzerimde beni boÄŸan birÅŸeyler uçup gitmiÅŸti:). Sonra yandan bir ses “Evladım nerelisin, nereye gidersin?”. O yaÅŸlı teyzeydi. BaÅŸladık muhabbete. Allah’tan dedemin babasından sonrasını bilmiyorum:):):). HerÅŸeyimi sordu. Tabi ben de suçluluk duygusuyla herÅŸeyi anlattım nedense:). Ankaradan- Ä°stanbula 1 saatlik uçuÅŸta benim hakkımda nüfus dairesinden daha fazla bilgiye sahipti. Neyseki o ilginç yolculuk kısa sürdü:). Ä°stanbulda havalanında almamız gereken bir damga vardı. Onu da satın aldıktan sonra uçağın kalkacağı yere doÄŸru yöneldik. Aslında yeterince zaman olmasına raÄŸmen buluruz diye rahattık. Sonra yürü yürü sonunda bulduk. Sıraya girdik. Laptop,kemer ne varsa çıkardım. Burası Londraya mı gidiyor diye içimden sormak geldi nedense, hani doÄŸar ya bazen insana:). Yok uçuÅŸ deÄŸiÅŸti. Sizin uçuÅŸ ÅŸu giriÅŸte oraya gidin dedi. Saate baktım tam 10 dk vardı. Laptopu, kemerimi ve metalleri kaptığımız gibi koÅŸturmaya baÅŸladık. Ãœzerimdeki montla ve sırt çantasıyla koÅŸtururken ne halde olduÄŸumu siz düşünün:). Neyse 3 dk kala bulduk. UçaÄŸa bindik. Tam çantayı yine yukarıya bir yere sıkıştırmaya çalışırken aÅŸağıda bir sürpriz beni bekliyordu:D. Teyze ne tesadüf ki yine yan koltuÄŸumdaydı:D. Aklıma ilk gelen ÅŸey acaba bavulumu kaybetme ihtimalim, teyzenin yan koltuÄŸa oturması ihtimalinden yüksekmidir?:). Sonra aklıma gelen ÅŸey de keÅŸke havada durak olsa da teyzeyi bıraksak olmuÅŸtu:). Sonraki 4 saatim tam uyuyacakken hep bir sesin beni uyandırmasıyla devam etti:). Neyse ki o güzel yolculuk son bulmuÅŸtu. Ekibe yeni bir arkadaÅŸ daha katılmıştı. Hep beraber çantalarımızı nerde bulabiliceceÄŸimizi düşündükten sonra tabelaları takip ettik. Ve bir tramvay yoluna getirmiÅŸti bu yol. Åžaşırmıştık ne alaka diye. Oysaki ordan asıl çantaların geldiÄŸi bölüme götürüyormuÅŸ bizi bu tramvaylar. Neyse o kısımda herÅŸey yolundaydı ve çantalarımızı aldık…

Asıl kısma gelmiÅŸtik. Adresler elimizde çantalar sırtımızda nasıl gideceÄŸimizi düşünürken teyze yine karşıladı beni saÄŸolsun. Sonra bak bu benim oÄŸlum o size yardımcı olsun dedi. Ve en güzel ÅŸekliyle nasıl gideceÄŸimizi anlattı:). Ve trene atlayıp cambridge’de inip taksiyle de evlerimize ulaÅŸmıştık. Buradan teyzeme selamlar:)…. Devamı yakında…